Ik liep minimaal drie keer per dag met mijn hond Windy. Een behoorlijk grote hond die veel lichaamsbeweging nodig had.  Ik hield van lopen en maakte dan ook prachtige wandelingen met Windy. Na 17 jaar was Windy uitgelopen. Het wandelen werd voor mij anders, ik liep steeds minder en minder. Natuurlijk miste ik mijn hond, maar dat was het niet alleen. Ik was niet meer in staat om 'zorgeloos' te wandelen. Ik begon me af te vragen hoe ik de afgelopen 17 jaren had gewandeld, of had ik eigenlijk 17 jaar alleen maar  de hond uitgelaten?.
 

Toen kwam er een sjamaan op mijn pad die mij de weg wees van 'Medicijnwandeling'

Hij leerde mij dat 'Medicijnwandeling'  een medicijn is dat je jezelf kunt geven en dat deze altijd en overal aanwezig is.
Medicijnwandeling leerde mij een te worden met de natuur, rust te vinden in mijn hoofd en leerde mij lopen op de cadans van de aarde en lopen op mijn eigen ritme en gevoel.
Medicijnwandeling leerde me dat elke wandeling een medicijn is dat me dichter tot mezelf brengt.
Ik moest leren vertrouwen te hebben in mezelf en mijn omgeving. Alleen door mezelf open te stellen voor mijn omgeving kon ik dat leren.

Ik stelde mezelf een doel; ik wilde het Pieterpad lopen, 480 km van Pieterburen (Groningen) naar de Pieterberg (Maastricht). Ik wilde ervaren hoe het was om door te lopen in plaats van rondwandelingen te maken. Ik wilde alles wat ik nodig zou hebben om te eten en te slapen zelf meedragen.
Ik begon te trainen. Eerst met een bijna lege rugzak maar langzamerhand kwam er steeds meer gewicht in mijn rugzak.
Na ongeveer 3 maanden en 1500 km training, achtte ik mezelf in staat om aan het avontuur te beginnen.

***********************

Op een regenachtige dag in mei ( 5 mei), gewapend met regencape,  gammaschen en wandelstok ging ik, vanuit Pieterburen op weg. Mijn opdracht was mezelf tegenkomen, mezelf beter leren kennen.
Wandelen werd voor mij het medicijn om rust en leegte in mijn hoofd te vinden. Ongemakken zoals blaren, vermoeidheid, 'hoever nog' kregen steeds meer een ondergeschikte rol. Het malen in mijn hoofd werd langzaam minder en maakte plaats voor rust en stilte. En juist in die rust en stilte, merkte ik, dat ik de natuur en haar omgeving beter waarnam, beter kon horen, voelen en zien. Mijn gedachten vormden geen belemmeringen meer. Toen dit alles een beetje tot mij door begon te dringen,  was ik Venlo ver voorbij. Op 26 mei bereikte ik de Pieterberg, de zon stond hoog aan de hemel, ik had meer dan alleen mijn doel bereikt.

Daarna heeft wandelen me niet meer losgelaten. Of het nu een bergwandeling is of het dagelijkse rondje in het dorp, elke wandeling is anders. Ook als je steeds dezelfde route loopt. Ik heb geleerd te kijken, te voelen en kracht te putten uit de omgeving. Ook na een periode van ziekte en onstabiliteit, waarin ik heel vaak een beroep moest doen op wandelmedicijn heb ik geleerd te vertrouwen op de kracht van de natuur en de kracht in mezelf. Wandelen is een simpele manier om tot rust te komen, orde te scheppen in de chaos in je hoofd en dichter bij jezelf te komen. Ik hervond mijn kracht in wandelen en ik loop graag een stukje met je mee.

Waar een wandelingetje met de hond toe kan leiden

  Wandelmedicijn een stap in de goede richting.